Παγκόσμια Ημέρα Πιάνου

Την ογδοηκοστή όγδοη μέρα του χρόνου, γιορτάζουν τα ογδόντα οχτώ πλήκτρα του πιάνου. Παγκόσμια ημέρα πιάνου σήμερα!

Στα Εξάρχεια, στην οδό Μπόταση

Με πιάνο για μουσικό χαλί, ο Κώστας Καστανάς απαγγέλει συγκλονιστικά το «Πιάνο βυθού», αγαπημένο ποίημα του Γιάννη Βαρβέρη. 

Τελικά ήταν; Δεν ήταν;
Έχει περάσει μια δεκαετία από αυτό το σκίτσο
κι ακόμα δεν έμαθα. Αλλά δεν με νοιάζει κιόλας!

Ένα όμορφο απόγευμα στο Ράδιο-Λοκομοτίβα

Σήμερα το απόγευμα συνέντευξη εφ' όλης της ύλης στην εκπομπή V.I.T.R.I.O.L.I με οικοδεσπότη τον αγαπημένο μου Κώστα Κώτσια των εκδόσεων Ars Libri και Ars Nocturna. 

Μόνο βιτριόλι δεν είμαστε! Χαμογελαστές φατσούλες!

Είπαμε πολλά, θυμηθήκαμε αρκετά, ακούσαμε μουσικές, μιλήσαμε για βιβλία, εκδόσεις, εικονογραφήσεις, κόμικς και μεταφράσεις, για τις συνεργασίες μας, δεσμευτήκαμε ότι θα κάνουμε ιδιαίτερη εκπομπή για τον Λευκάδιο Χερν, βγήκαμε σέλφι και περάσαμε όμορφα.
Με την ευκαιρία να αναφέρω ότι η γνωριμία μας οφείλεται στον Λευκάδιο Χερν – σ' αυτή τη γέφυρα ανθρώπων και πολιτισμών! Το βιβλίο με τις ιστορίες του Χερν που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Ars Nocturna, γνώρισε τον μεγάλο συγγραφέα σε νεότερες ηλικίες. Εγώ είχα την ευχαρίστηση να γράψω το επίμετρο και την εργοβιογραφία του. Αργότερα η Ars Libri εξέδωσε το βιβλίο μου «Κάτι να μείνει από μένα – Πόρνες στα Βούρλα».

Κάπου στα μισά της εκπομπής έκανε guest εμφάνιση ο Γιάννος Κανελλόπουλος, πρόεδρος των Proud Seniors Greece. Προεδράρα μου!

Λίγο σκοτεινή η φωτογραφία, αλλά χαμογελάμε φωτεινά!

Το κερασάκι στην τούρτα ήταν ένα γλυκό μήνυμα που ήρθε από το Βερολίνο, λίγο πριν το τέλος της εκπομπής. 

Νάστα, ευχαριστώ! 

4 χρόνια από τη δολοφονία του Ζακ Κωστόπουλου/Zackie Oh

Πατησίων στο ύψος της Γλάδστωνος, ξεκινάει η πορεία για τη Ζάκι.
Φωτογραφία του Νίκου Τσατσαλίδη

Η πορεία για τη Ζάκι είναι στο Σύνταγμα.
Φωτογραφία του Συράκου Ιωάννη Κέσεν

Τέσσερα χρόνια από την άγρια δολοφονία του Ζακ από «νοικοκυραίους» και αστυνομικούς, μέρα μεσημέρι, δυο βήματα από την Ομόνοια.
Τέσσερα χρόνια από εκείνη τη μέρα στη Γλάδστωνος όπου κανείς δεν σταμάτησε τη βαρβαρότητα και το μίσος.

Τέσσερα χρόνια πένθους, οργής, οδύνης και αγώνα.
Τέσσερα χρόνια και ακόμα η μνήμη του Ζακ Κωστόπουλου δεν έχει δικαιωθεί. 

Οδός Γλάδστωνος, οδός Zackie Oh

Μακριά να πετάς απ' το κακό,

οι ψυχές εδώ έχουν μαυρίσει...

Ένα τραγούδι για τη Ζάκι, γραμμένο από τον Γιώργο Καλογερόπουλο και τη Λίνα Δημοπούλου, που ερμηνεύει η Άννα Βίσση. Ακούστε το και δείτε το! Είναι φόρος τιμής.

Με τον Ζάρα!

 

Στις μέρες της δημοκρατίας που ζούμε, το είδαμε κι αυτό. Την Παρασκευή 3 Δεκεμβρίου, στο θέατρο Καρέζη, στην παράσταση του έργου «1821-2021 Διακόσια χρόνια δανεικά», με τον Χριστόφορο Ζαραλίκο, μπούκαραν στη σκηνή ένα τηλεσούργελο και πέντε μπράβοι, επειδή ενοχλήθηκαν από μία ατάκα για τον εφοπλιστή, σλας επιχειρηματία, σλας αθλητικό παράγοντα, σλας καναλάρχη, σλας πολιτικό, σλας στιχουργό Μαρινάκη. Οι θεατές τους γιούχαραν και τους υποχρέωσαν να φύγουν.

Όχι, στις ειδήσεις δεν είπαν τίποτα. Όχι, η υπουργός Πολιτισμού δεν είπε τίποτα. Ούτε ο καλλιτεχνικός χώρος είπε πολλά. Λίγοι τοποθετήθηκαν. Γιατί; Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος βγήκε κι είπε κάτι ήξεις αφήξεις και στο τέλος έριξε ένα δηλητηριασμένο βέλος περί αυτοδικίας κατά του Ζάρα. 

Αηδία έχουνε καταντήσει πια!

Μέσα στο κλίμα της διαφθοράς και της πνευματικής υποβάθμισης που ζούμε, είμαστε με την ελευθερία του λόγου και με τους καλλιτέχνες που δεν φιμώνονται!

Μια βραδιά στη μνήμη της Κατερίνας Γώγου, 3 Οκτωβρίου 2021

Ήταν μια παράσταση στο πεζοδρόμιο έξω από της Ραλίας, στο Μεταξουργείο. Μια προσφορά στη μνήμη της Κατερίνας Γώγου, την ίδια μέρα που πριν από 28 χρόνια έβαλε τέλος στη ζωή της. 

Τη βραδιά οργάνωσαν οι Proud Seniors Greece και την επιμελήθηκε ο Γιώργος Καλογερόπουλος. Στη φωτογραφία στέκονται όρθιοι όσοι δούλεψαν στην παράσταση και καθιστοί όσοι πήραν μέρος. Η φωτογραφία δεν είναι στημένη. Συμπτωματικά καθίσαμε έτσι.

Το συγκλονιστικό είναι ότι το πατρικό της Κατερίνας Γώγου βρισκόταν λίγα βήματα πιο πάνω. «Να, εκεί που είναι οι ελιές!» Από κει που καθόμασταν βλέπαμε καθαρά το σημείο. 
Κανένας μας δεν το ήξερε και ριγήσαμε όταν το μάθαμε, μετά το τέλος της παράστασης, εκείνο το βράδυ. 

Αναρωτιέσαι: «Τώρα, αυτό είναι σύμπτωση;» 
Ξέρεις ότι δεν είναι, αλλά δεν μπορείς να το εξηγήσεις.

Δύο πραγματικές κιουρίες

Breakfast is a meal, but brunch is a culture.
Όλοι οι φινετσάτοι άνθρωποι το ξέρουμε αυτό.

Η πρόεδρος εκτός από φαγού είναι και συγγραφέας. 

Εδώ η γάτα Φρουλίτσα ετοιμάζεται να διαβάσει το καινούργιο βιβλίο της προέδρου.

Athens Pride 2021-φωτογραφίες

 

Άμα είσαι σταρ, και είσαι και φαίνεσαι. Η μοναδική Σάντρα Ρόζα άνοιξε την γκαρνταρόμπα της, διάλεξε φουστάνι με ντεκολτέ ίδιο με του πορτρέτου, ήρθε και... αστράψανε τα φλας!

Ο Ρήγας Αξελός, ηθοποιός και δημοτικός σύμβουλος της Ανοιχτής Πόλης αγάπησε τα αγγελούδια χωρίς φτερά και φωτογραφίζεται μαζί τους και με τον Γιάννο Κανελλόπουλο. 

Τα άτομα στο βάθος ετοιμάζουν εκπλήξεις. Θα σκάσουν οσονούπω!

 

Τα έργα και...

... το περίπτερο.

Athens Pride 2021

 

Παρατήστε ό,τι κάνετε κι ελάτε αύριο 7-9μ.μ. στην Τεχνόπολη του Δήμου Αθηναίων, στο Athens Pride. Στο περίπτερο των Proud Seniors Greece θα είναι η μοναδική Sandra Rosi, το πορτρέτο της σε ούλτρα περιορισμένα αντίτυπα και η καλλιτέχνης (μουά), που θα τα σφραγίσω και θα τα υπογράψω.

Η Σάντρα είναι η αδιαπραγμάτευτη σταρ. Είμαι πολύ χαρούμενη που θα είμαστε μαζί.

Θα έχουμε και άλλα έργα

και πολλές κάρτες

και ό,τι βάζει στη ζωή μας χρώμα και χαρά!

Κυρίως αγαπημένους φίλους.

Άλλο πράγμα η αγάπη...

Είδατε τι ωραία που τα έχει ξεκαθαρίσει η Λουλού; Άντε, και στα δικά μας!

 

Καυγάς με μια γόμα

Πολλοί έχουν σφυρίξει από τη δεύτερη καραντίνα, σε σημείο να πιάνουνε κουβέντα με τις κατσαρόλες και το χριστουγεννιάτικο δέντρο. Όχι εγώ! Εγώ πάντα έβγαζα απ' τη μέση τα είδη σχεδίου, που δεν έκαναν καλά τη δουλειά τους. Ζήτημα δικαιοσύνης! Α, και με την ευκαιρία, να θυμηθώ ν' αποφυλακίσω τα πενάκια, που κάποια δικαστική πλάνη έριξε σ' ένα σκοτεινό κουτί από πούρα.

 

Τρία τσίγκινα κουτιά

στον Βελισσάριο

who went gentle into that good night

— Να τα πάω στην ανακύκλωση;
— Να τ' αφήσεις εκεί που βρίσκονται.
— Είναι άδεια. Τι τα θες;
— Να μη σε νοιάζει.
Τρία κουτιά νες καφέ, μεγάλο-μεσαίο-μικρό. Έχουν σοβαρό λόγο που βρίσκονται από τον περασμένο Ιούλιο το ένα πάνω στο άλλο στο μάτι της κουζίνας. Δεν είναι ακαταστασία, δεν είναι ινσταλέισο. Είναι μνημόσυνο.
— Εμένα θέλω να με αποτεφρώσετε, είχε δηλώσει ο Βελισσάριος. Για να μη σας βάλω σε έξοδα έχω κρατήσει ένα κουτί από νες καφέ για να με βάλετε μέσα.
— Σιγά τα χουβαρνταλίκια, μεγάλε!
— Έτσι είμ' εγώ.
Δεν έμαθα ποιο μέγεθος είχε διαλέξει για τεφροδόχο, γι' αυτό κι εγώ κράτησα, στη μνήμη του, τρία μεγέθη, ακόμα και το μικρό –λεπτός υπαινιγμός ότι ήταν ζουμπάς. Μαύρο χιούμορ ο Βελισσάριος; Μαύρο χιούμορ κι εγώ.
Βιάστηκε να την κάνει, λίγο προτού λειτουργήσει η Ριτσώνα και αποτεφρώθηκε στη Βουλγαρία. Γενικά βιάστηκε, αλλά πού να κάνω τα παράπονά μου;
Το φουμπού σήμερα θυμίζει στους φίλους ότι ο Βελισσάριος έχει τα γενέθλιά του.

Τετάρτη 7 Οκτωβρίου 2020 – Μια μέρα όλο χαρά!

 

Η απόφαση του Εφετείου, που έκρινε τη Χρυσή Αυγή εγκληματική οργάνωση και ένοχη την πλειοψηφία των κατηγορουμένων, έχει τεράστια σημασία, ιστορική, ηθική, πολιτική.

Τετάρτη 7 Οκτωβρίου 2020.

Ξημέρωσε επιτέλους στην Ελλάδα η ξεχωριστή, η λαμπρή μέρα που για πρώτη φορά καταδικάστηκε ο ναζισμός.

Τεράστια η συγκέντρωση. Ήμουν εκεί! Δέκα; Δεκαπέντε; Είκοσι χιλιάδες άνθρωποι στην Αλεξάνδρας! Κάποιοι ήρθαν από άλλες πόλεις. Οι παλιοί θυμήθηκαν μέρες της μεταπολίτευσης. Υπήρχαν νέοι, πάρα πολλοί νέοι. Μακάρι να κρατήσουν κάτι από τις στιγμές του σημερινού μεγαλείου, της σημερινής λαχτάρας, της σημερινής αγωνίας.

Διαβάστε στο HELLAS SPECIAL

Τετάρτη 7 Οκτώβρη 2020 – Η μέρα που η Ελλάδα καταδίκασε τον ναζισμό

Kαι να η στιγμή που περιμέναμε με τη μεγαλύτερη αγωνία! Ανακοινώνεται από τα μεγάφωνα η απόφαση του δικαστηρίου ότι η Χρυσή Αυγή αποτελεί εγκληματική οργάνωση. Δάκρυα και γέλια!

Στο καπάκι ανακοινώνεται η απόφαση της ενοχής του Μιχαλολιάκου και δευτερόλεπτα μετά κρότου-λάμψης, δακρυγόνα και γάργαρο νεράκι υπό πίεση. Έτσι απρόκλητα, για να μην ξεχνάμε ποιος κυβερνάει αυτόν τον τόπο.

Οι 150 μολότοφ, οι πέτρες, οι φθορές στα 10 αυτοκίνητα της αστυνομίας και τα 600 άτομα που επιτέθηκαν στους αστυνομικούς, βρίσκονταν στη φαντασία του Χρυσοχοΐδη, ο οποίος θέλησε να διαλύσει μια μεγαλειώδη ειρηνική αντιφασιστική συγκέντρωση και στη συνέχεια επιχείρησε να τη συκοφαντήσει.

Ναι, καλά! Τον παρέλαβαν στα σόσιαλ και τον έκαναν ρόμπα. Τα βίντεο τον βγάζουν ψεύτη.

Ανηφορίσαμε ένα κάθετο στενάκι της Αλεξάνδρας. Τα μάτια έτσουζαν και ο λαιμός έκαιγε από τα χημικά. Εκεί που έλεγα «το επόμενο βήμα το καταφέρνω, για το μεθεπόμενο δεν ξέρω, αλλά η χαρά μου δεν περιγράφεται» άνοιξε μια πόρτα και μας έβαλαν μέσα. 

Ευχαριστούμε θερμά τον άνθρωπο που μας έβαλε στο σπίτι του –τρεις άγνωστους και μάλιστα σε καιρό πανδημίας– και μας πρόσφερε καταφύγιο μέχρι να συνέλθουμε για να μπορέσουμε να φύγουμε. 

Κυματάρες

 

Όταν έχει κυματάρες, εύκολα μπαίνεις στη θάλασσα. Μια απόφαση είναι! Πώς βγαίνεις όμως; Ιδιαίτερα όταν δεν έχεις δυνατούς τετρακέφαλους και πρέπει να πατήσεις πάνω σε κοτρώνες, ενώ σε κυνηγάνε οι κυματάρες.

Σπεράντζα

Θα ήθελα να σας πω κάτι για τη Σπεράντζα, τη μοναδική, την αξέχαστη.

Σε μία ευτυχή στροφή της ζωής τη γνώρισα. Ήταν η πρώτη φορά που την έβλεπα εκτός οθόνης. Η μεγάλη συνάντηση έγινε στο σπίτι της, στη οδό Καλύμνου. Όταν βρέθηκα μπροστά της, έπαθα κοκομπλόκο. 

Την κοίταζα έκθαμβη. Μπορεί να ήταν στην καρέκλα με τις ρόδες, μια καρέκλα γραφείου με την οποία κυκλοφορούσε μέσα στο σπίτι, μπορεί να ήταν με κάμποσα κιλά παραπάνω, αλλά πιο ερωτικό άνθρωπο δεν είχα ματαδεί στη ζωή μου.

Στεκόμουν απέναντί της σαν τη χαζή, την κοίταζα, με κοίταζε, δεν άρθρωνα λέξη και στο τέλος τι λέτε ότι έκανα; Έσκυψα και της φίλησα το χέρι! Κι όπως φορούσα ένα κατακόκκινο Red or Dead κραγιόν, άφησα στο χέρι της ένα κατακόκκινο Red or Dead σημάδι.

Η μοναδική Σπεράντζα, που τη γούσταρε όλη αυτή τη φάση, δεν έκανε κίνηση να πάρει ένα μαντιλάκι από δίπλα. Άφησε το σημάδι στο χέρι της όση ώρα μιλούσαμε. Γιατί μετά, εντάξει, πήρα μπρος και μίλησα.

Αυτό ήταν το ξεκίνημα μιας αλλιώτικης και τρυφερής φιλίας.

Κάποια μέρα θα σας πω περισσότερα.

Θάλαττα, θάλαττα!

 

Μετά την πυρκαγιά, στον δρόμο και στα μνήματα

Ξέρεις ποιοι είναι αυτοί; Είναι αυτοί που αγόραζαν το μπουκαλάκι το νερό που τους πούλαγαν 5 ευρώ. Πέντε ευρώ, όσα έδιναν για να πάρουν ρεύμα να φορτίσουν το κινητό τους. Είναι αυτοί που έβαλαν μπόλικα ευρώπουλα στην τσέπη κάποιων αετονύχηδων, που έδωσαν το σπίτι τους στις ΜΚΟ για να πάρουν τριπλάσιο νοίκι απ' το κανονικό. 

Είναι 13000 άνθρωποι που βρίσκονταν στριμωγμένοι εν μέσω πανδημίας σ' έναν χώρο για 3000. (Μ' αρέσει που κράζαμε την προηγούμενη κυβέρνηση ότι στοίβαξε 6000 ανθρώπους σε χώρο για 3000. Παρντόν, Αλέξη! Η παγκοσμίως πιο γελοία κυβέρνηση τους πολλαπλασίασε με μαθηματική πρόοδο.)

Μετά την πυρκαγιά στο ΚΥΤ της Μόριας, σ' αυτό το κολαστήριο και νεκροταφείο ψυχών, είναι άστεγοι, επί ξύλου κρεμάμενοι και κοιμούνται σε νεκροταφεία, σε υπαίθριους χώρους κλειστών επιχειρήσεων και στις άκρες των δρόμων.

Και ο φασίστας ονειρεύεται ξερονήσια, για άλλη μια φορά. Τι κομμουνιστής, τι πρόσφυγας!

Το να χτυπάς τσακισμένο άνθρωπο είναι μεγάλη ατιμία. Ο κομμουνιστοφάγος Μουσχουντής δεν το καταδέχτηκε ποτέ, γι' αυτό πήγε στην κηδεία του η μισή Θεσσαλονίκη. Ξέρεις δα, η Θεσσαλονίκη, εκεί που προσγειώθηκαν ασυνόδευτα παιδιά, (που, όχι δεν ξέραμε ότι υπήρχαν ασυνοδεύτοι ανήλικοι ανάμεσα σε δεκατρείς χιλιάδες ψυχές) και ξεσηκώθηκαν οι ελληναράδες να βγάλουν χολή και χιούμορ του αισχίστου «πάνες και βρεφικό γάλα».

Ξέρεις, βέβαια, ότι τους πρόσφυγες δεν τους πληρώνουμε εμείς και ότι τις δομές τις επιδοτεί η Ευρωπαϊκή Ένωση, για να ’χει το ακροδεξιό κεφαλάκι της ήσυχο.

Ξέρεις ότι θέλουν να φύγουν, αλλά δεν τους αφήνουμε.

Ξέρεις ότι δεν μπορείς να τους απελάσεις, αλλά βγαίνεις και φωνάζεις «Απέλαση τώρα». 

Ναι ρε, απέλαση τώρα σε όλα τα ακροδεξιά κατακάθια, στους ρατσιστές και στους μισάνθρωπους. Μπας και σταματήσει ο εκφασισμός της κοινωνίας και σταματήσουμε κι εμείς να κοκκινίζουμε από ντροπή!

Το χαμογελαστό ψάρι

 

Ένα μεσημέρι ο ζωγράφος Κώστας Ευαγγελάτος ετοιμαζόταν να φάει ψάρι, ψητό και χαμογελαστό. Το λιμπίστηκα. Ευχαρίστως θα έτρωγα κι εγώ ένα ψαράκι, αλλά ποιος κάθεται να ξελεπιάσει, να καθαρίσει, να ψήσει και μετά να ξεκοκαλίσει; Μπελάς! Μου ερχόταν πιο εύκολο να το σκιτσάρω. 

Κράτα, μάνα, και θα γίνει το μεγάλο πήδημα

Επειδή τα σημεία των καιρών είναι αυτά που είναι, ο αγαπημένος μου Γιώργος Καλογερόπουλος επαναπροσδιορίζει την επαναστατικότητα.

ΚΛΙΚ

Μονάδα μέτρησης δρόμου

Όλα είναι δρόμος. Αυτό το ξέρουν όλοι. Πώς μετριέται ο δρόμος, μου το έμαθε η θεία Κροταλία. Και με μπινελίκωσε κι από πάνω.

 

Να ’τος πάλι!