Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα women. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα women. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Η τρελή του Σαγιό

 


Μια προσπάθεια να αποδώσω με Ιζολίστικο τρόπο την Τρελή του Σαγιό του Ζαν Ζιροντού. Εύκολο; Κάθε άλλο! Γι' αυτό και είμαι ακόμα στο στάδιο των δοκιμών και της... ωρίμανσης. Όλα θέλουν τον χρόνο τους!
Η συγκεκριμένη δοκιμή παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στην έκθεση της ΓΛΣ «Γυναίκα και Φως» που πραγματοποιήθηκε το Πολιτιστικό Κέντρο Μελίνα το φθινόπωρο του 2024.

Άλλη μία θεία υπερπαραγωγή

 


Όλες μου οι θείες είναι υπερπαραγωγές! Οικογενειακό μας!
Αυτή είναι η θεία Νίκη. Οι όμορφοι άνθρωποι δεν έχουν ηλικία. Μόνο γοητεία. Πόσο μάλλον όταν την υπογραμμίζουν κομψά με μία τσάντα-καρχαρία!

Άνα Ιβάνκοβα

 

Την είχα σκιτσάρει στο περσινό πράιντ. Δεν την ήξερα ούτε ρώτησα πώς τη λένε. Ήταν ένα σκιτσάκι, έτσι, για να περνάει η ώρα. Ο Γιάννος μου θύμισε, με μία φωτογραφία που ανάρτησε, εκείνη τη χαρούμενη στιγμή.
Και κοίτα φέτος! Φέτος έμαθα τόσο τραγικά το όνομά της.
Αυτό το πλατύ χαμόγελο μόνο στις φωτογραφίες πια!
Ένα σκίτσο στη μνήμη της, με το λουλούδι που φορούσε στα μαλλιά πέρσι που γελούσε.
Το γέλιο της, που έλειψε, δεν περίσσευε!

Να δικαιωθεί η μνήμη της, να τιμωρηθεί ο φονιάς!







Ζουμπερτίνα, το γένος Τεριλέν

 

Η Ζουμπερτίνα ήρθε στο φως λίγες ώρες πριν φύγει το 2022. Ήρθε για να μείνει!

Καλή χρονιά σε όλους!
(κυβέρνηση και φασισταριά εξαιρούνται) 


It's always the husband

Δεν είναι αλβανός, γεωργιανός ή «λάθρο». Είναι ημεδαπός, λευκός και ευκατάστατος.
Δεν είναι περιθωριακός, δεν ανήκει σε μειονότητα. Είναι νοικοκυρόπαιδο με κοινωνική επιφάνεια.
Η γυναίκα του ήθελε να τον αφήσει κι αυτός τη σκότωσε. Δεν είναι έγκλημα πάθους, είναι γυναικοκτονία. Δεν είναι η κακιά η ώρα, είναι η πατριαρχία.
Και το σκυλί, που κτήμα του ήτανε κι αυτό, δεν δίστασε να το σκοτώσει, για να κάνει πιστευτό το ψέμα που σκαρφίστηκε. Έστησε ένα κουτοπόνηρο σενάριο ληστείας με αλλοδαπούς, που τους πέφταν οι μάσκες και μιλούσαν σπαστά ελληνικά. Για να γλιτώσει τις συνέπειες, δήθεν για χάρη του παιδιού του.
Ασέβεια στο αγαθό τις ζωής, ασέβεια στις αξίες, ασέβεια στους νόμους.
Μόνον γκασμάδες τύπου Λοβέρδου μπορούν να υποστηρίξουν ότι επειδή σκότωσε τη γυναίκα του δεν σημαίνει ότι είναι κακός πατέρας.
Τα ΜΜΕ τσίμπησαν με το σενάριο και επί βδομάδες έχυσαν ρατσιστικό δηλητήριο. Οι ακροδεξιοί προσπάθησαν να εκμεταλλευτούν την περίσταση, για να πείσουν ότι πρέπει να νομιμοποιηθεί η οπλοκατοχή. Μην το ξεχνάμε αυτό.
Στραγγαλισμός γυναίκας πίσω από κλειστές πόρτες. It's always the husband.
Μια κοινωνία ολόκληρη ήταν σε αναβρασμό γιατί είχε καταλάβει, αλλά ευχόταν να έχει καταλάβει λάθος.
Το κρυφτούλι του τελείωσε. Η θλίψη έμεινε. Ο πόνος των γονιών της Καρολάιν δεν θα φύγει ποτέ.
Η πατριαρχία συνεχίζεται.

Το πρόσωπο της χρονιάς που πέρασε

Μπορεί το 2020 να ήταν στραβό, θανατηφόρο κι ανάποδο, αλλά είχε κι εκείνη την ξεχωριστή, τη λαμπρή μέρα, την Τετάρτη 7 Οκτωβρίου, τη μέρα που το Εφετείο καταδίκασε τη Χρυσή Αυγή ως εγκληματική οργάνωση.
Το πρόσωπο της χρονιάς, για όσους αναζητούν θετικά πρότυπα, ήταν η πρόεδρος του δικαστηρίου, η Μαρία Λεπενιώτη.

«Η Μαρία Λεπενιώτη αποτελεί το καλύτερο αντιπαράδειγμα σε μια εποχή που η αξία του έργου έχει αντικατασταθεί από την προβολή του, από το πόσο δυνατά φωνάζεις γι’ αυτό. Είναι η γυναίκα που έδειξε ότι η μεθοδικότητα και η δουλειά δε θα θεωρηθούν ποτέ ξεπερασμένες. Δεν είναι βέβαια οι προσωπικές της αρετές που μας έκαναν να την εκτιμήσουμε. Είναι η χρήση τους. Μαζί με τα άλλα δύο μέλη του προεδρείου, τον Ανδρέα Ντόκο και τη Γεσθημανή Τσουλφόγλου, καταδίκασαν τη Χρυσή Αυγή και ξέπλυναν μία ντροπή που απλωνόταν πάνω στη χώρα, όλα αυτά τα χρόνια της Κρίσης».

Σπεράντζα




Θα ήθελα να σας πω κάτι για τη Σπεράντζα, τη μοναδική, την αξέχαστη.
Σε μία ευτυχή στροφή της ζωής τη γνώρισα. Ήταν η πρώτη φορά που την έβλεπα εκτός οθόνης. Η μεγάλη συνάντηση έγινε στο σπίτι της, στη οδό Καλύμνου. Όταν βρέθηκα μπροστά της, έπαθα κοκομπλόκο. 
Την κοίταζα έκθαμβη. Μπορεί να ήταν στην καρέκλα με τις ρόδες, μια καρέκλα γραφείου με την οποία κυκλοφορούσε μέσα στο σπίτι, μπορεί να ήταν με κάμποσα κιλά παραπάνω, αλλά πιο ερωτικό άνθρωπο δεν είχα ματαδεί στη ζωή μου.
Στεκόμουν απέναντί της σαν τη χαζή, την κοίταζα, με κοίταζε, δεν άρθρωνα λέξη και στο τέλος τι λέτε ότι έκανα; Έσκυψα και της φίλησα το χέρι! Κι όπως φορούσα ένα κατακόκκινο Red or Dead κραγιόν, άφησα στο χέρι της ένα κατακόκκινο Red or Dead σημάδι.
Η μοναδική Σπεράντζα, που τη γούσταρε όλη αυτή τη φάση, δεν έκανε κίνηση να πάρει ένα μαντιλάκι από δίπλα. Άφησε το σημάδι στο χέρι της όση ώρα μιλούσαμε. Γιατί μετά, εντάξει, πήρα μπρος και μίλησα.
Αυτό ήταν το ξεκίνημα μιας αλλιώτικης και τρυφερής φιλίας.
Κάποια μέρα θα σας πω περισσότερα.





Η μητριαρχία και πώς τη χάσαμε μέσα απ' τα χέρια μας

 


Άμα δεν βαριόμουνα θα έφτιαχνα κόμικς επικών διαστάσεων με τίτλο «Η μητριαρχία και πώς τη χάσαμε μέσα από τα χέρια μας», αλλά έχουν περάσει δύο χρόνια και είμαι ακόμα στα προσχέδια.
Κεντρική ιδέα
Από καθαρή βλακεία τη χάσαμε και επί χιλιετίες μετανιώνουμε πικρά.



Έρχεται η Ούμπα


Είχε ο Ταμπακέας μια ιδέα για έναν Βίκινγκ που... (δεν αποκαλύπτω ακόμα) και μου έλεγε «Φτιάχτον εσύ, εγώ βαριέμαι». Σημείωσα μερικές μάλλον άχρηστες πληροφορίες για τα κράνη των Βίκινγκς και τα σουτιέν των γυναικών τους και αντί να φτιάξω το σκίτσο του Βίκινγκ που... (δεν αποκαλύπτω ακόμα, αλλά μη φανταστείτε ότι κάνει και τίποτα φοβερό), έφτιαξα το σκίτσο μιας Βίκινγκ, το οποίο δεν ήθελε να μείνει ούτε προσχέδιο ούτε ασπρόμαυρο. Έτσι προέκυψε η Ούμπα, που είναι και warrior και slut.




 

Οι θείες μου οι τεντιμπόισες

Οι θείες μου είναι απρόβλεπτες, παράλογες κι εκνευριστικές. Όσο περνάν τα χρόνια γίνονται πιο απρόβλεπτες, πιο παράλογες και πιο εκνευριστικές, αλλά μου έχουν μείνει μόνον αυτές οι τρεις και μου είναι πολύτιμες.
Το τελευταίο τους χόμπι είναι να κάνουν κόντρες με την έννομη τάξη και πατίνι τη ζωή του δικηγόρου.




Οι βλαβερές συνέπειες της καραντίνας


Εμείς, τα θύματα της καραντίνας της πολυκατοικίας, ανεβαίνουμε στην ταράτσα και κάνουμε γυμναστική. Συνήθως κατασκηνώνουμε από την προηγούμενη, γιατί από τον τελευταίο όροφο μέχρι την ταράτσα δεν έχει ασανσέρ και πρέπει ν' ανέβουμε είκοσι σκαλοπάτια. Λαχανιάζουμε και κουραζόμαστε πολύ. Ύστερα τρώμε.