Ότι κυκλοφορώ παντού με σημειωματάριο και μολύβι, το ξέρετε. Λοιπόν, δημιούργησα μία σειρά από μικρά βίντεο που στηρίζονται σε σκίτσα από τα διάφορα σημειωματάριά μου.
Είναι σκίτσα με άρωμα εσπρέσο, φτιαγμένα για ευχαρίστηση.
Κάποια ξεχώρισαν και πέρασαν από το χαρτί στην οθόνη.
Τα βίντεο με το μπλε εξώφυλλο είναι τραγούδια ή, αν προτιμάτε, Άσματα απείρου κάλλους.
Με το κόκκινο εξώφυλλο είναι κόμικς μετά μουσικής. Με το πράσινο εξώφυλλο είναι σκίτσα από το σημειωματάριό μου, επίσης μετά μουσικής.
Τα... εμπνευσμένα δίστιχα αυτού του βίντεο γράφτηκαν για πλάκα. Το Suno AI τα έκανε τραγούδι.
Κάποτε η Ιζόλα τραγούδησε για την πλάκα της ένα παραποιημένο τραγούδι, χωρίς να σκεφτεί το σύμπαν, και οι συνέπειες ήταν φοβερές. Χτες που βρέθηκε μπροστά σε μια πιατέλα μουσακά, έφαγε μισό κομμάτι. Ποια; Η Ιζόλα!
Γι' αυτό να προσέχετε τι λέτε και τι τραγουδάτε. Το σύμπαν ακούει!
Όταν πέθανε ο Λιτλ Ρίτσαρντ έφτιαξα ένα σκίτσο, αλλά έμεινε ασπρόμαυρο, γιατί ήταν εποχή καραντίνας κι εγώ έβλεπα σειρές με πάθος. Τέλος καραντίνας χρωμάτισα το πορτρέτο κι έκανα μία σύνθεση με την ετικέτα από το σαρανταπεντάρι.
Λίγο αργότερα έφτιαξα αφίσα σε δύο εκδοχές.
«Less is more», με φρέναρε ο Ταμπακέας, μέγας δάσκαλος του σκίτσου και του ζεν. «Η σύνθεση με το σαρανταπεντάρι είναι απλή, λιτή και τα λέει όλα. Η αφίσα έχει πολλά στοιχεία».
«The more the merrier», διαφώνησα εγώ για λογαριασμό του Λιτλ Ρίτσαρντ που την απλότητα και το ζεν τα έγραφε στα λαμέ του τα παπούτσια.
Η Χορωδία του Κόκκινου Στρατού έστειλε «μήνυμα συμπαράστασης στον περήφανο Ελληνικό λαό που στάθηκε τόσο καλά απέναντι στην πανδημία. Ιδιαίτερα στους μαχητές της πρώτης γραμμής, τους γιατρούς και τους νοσηλευτές».
Σπασίμπα στη Χορωδία του Κόκκινου Στρατού για το μήνυμα συμπαράστασης που μας έστειλε, και δυο φορές σπασίμπα που μας το έστειλε τη στιγμή που το χρειαζόμασταν για να συνέλθουμε από το φορτηγό που μας χτύπησε, με την Άλκηστη απάνω στην καρότσα να τραγουδάει στους δρόμους και να δέχεται έξω από το Μαξίμου τα συγχαρητήρια του Κούλη, που παρουσία του καταστρατηγήθηκαν τα μέτρα ασφάλειας.
Όταν ο σωματικός πόνος με είχε οδηγήσει σε σκοτεινά μονοπάτια κι έγινα θαυμάστρια του Τόλη, έφτασα στο σημείο να κακοποιήσω φωνητικά τον γάτο μου. Μέχρις αυτού του σημείου δηλαδή!