11 Δεκεμβρίου: Παγκόσμια Ημέρα του Παιδιού

 

Εμείς και ο μπολιτιζμός

 

Γενικά, στην μπολιτισμένη Ελλάδα, όποιος έχει αναπηρία, ας φρόντιζε να μην είχε. Δική του ευθύνη και καθόλου της πολιτείας, που δεν έχει υποδομές ούτε για πλάκα.

Πού είναι τα παιδιά;

 

Δύο χιλιάδες ανήλικα ασυνόδευτα προσφυγόπουλα αγνοούνται. Γιατί; Σε τι χέρια βρίσκονται; Ποιος φταίει;

Η ιστορία παιδοβιασμού και μαστροπείας ανηλίκου που έσκασε στον Κολωνό, είναι τραγική και τεράστια, αφού όλα δείχνουν κύκλωμα του οποίου τα πελατάκια είναι πρόσωπα με κοινωνική επιφάνεια -τρομάρα τους!- και φέρνει ξανά στο προσκήνιο αυτά τα παιδιά που δεν έχουν φωνή και που ίσως τώρα πια να μην έχουν και ζωή. Το γνωστό χάσταγκ στο τουίτερ έχει σταματήσει από τότε που απειλήθηκε με εισαγγελέα. Όμως, το ερώτημα παραμένει. Πού είναι τα παιδιά;

Όσο πιο χαμηλά βρίσκονται, τόσο πιο αόρατα και ανυπεράσπιστα είναι και κινδυνεύουν από τα κτήνη, που εμπορεύονται σώματα, όργανα... 

Αν το κορίτσι του Κολωνού δεν ήταν το παιδί μιας φτωχής οικογένειας, ένα παιδί αόρατο κι ανυπεράσπιστο, θα είχε άλλη τύχη και άλλη αντιμετώπιση. Τώρα οι γνωστοί άθλιοι επαγγελματίες ψεύτες, έπιασαν δουλειά και κάνουν το μαύρο άσπρο για να ξεχαστούν τα 214 καθάρματα-υποψήφιοι βιαστές του και ποιος ξέρει τι άλλο. Το παιδί ποιος το προστατεύει; 

Άλλο πράγμα η αγάπη...

Είδατε τι ωραία που τα έχει ξεκαθαρίσει η Λουλού; Άντε, και στα δικά μας!

 

Κληρονόμοι σουρεάλ

 Πότε θα ξανανοίξουν τα καφέ, να πηγαίνω, να σκιτσάρω και ν' ακούω τέτοιους διαλόγους;

Ένας που ξεροσταλιάζει στο πεζοδρόμιο

Οι σκιτσογράφοι έχουν θέματα. Το ξέρουμε αυτό. Θα σας πω τι έπαθε μια γνωστή μου σκιτσογράφος (όνομα δεν λέω).

Στο πεζοδρόμιο, απέναντι από το σπίτι όπου έκανε τις φθινοπωρινές διακοπές της, υπήρχε ένα καλάθι αχρήστων του δήμου και μία φυλλωσιά. Λοιπόν, κάθε φορά που κοίταζε προς τα κει, έβλεπε έναν τύπο με καπέλο και καμπαρντίνα να ξεροσταλιάζει στο πεζοδρόμιο. Και πάντα με την ίδια έκπληξη. «Αχ, τι είν' αυτός;».

Τη γυρίσαμε στην Αθήνα.

Σουρούπωσε και ο άνθρωπος με το καπέλο και την καμπαρντίνα εξακολουθεί να ξεροσταλιάζει στο πεζοδρόμιο.

Ας απαγορεύτηκε η νυχτερινή κυκλοφορία. Αυτός είναι συνέχεια εκεί.

Για να πω την αλήθεια, εμένα σαν χαφιές μου φαίνεται, αλλά μπορεί να είμαι επηρεασμένη από το κλήμα των ημερών (που ήταν στραβό και το ’φαγε κι γάιδαρος).

Όταν λέμε βελτίωση, δεν εννοούμε αυτό

 

Ευχές από τον Μήτσο

Οι παλιοί φίλοι μπορούν να λένε ό,τι θέλουν, όπως θέλουν, όποτε θέλουν.

 

Μια ωραία καλημέρα

 Τα όμορφα τα ξεσυνηθίσαμε και μας κάνουν εντύπωση.

Και δεν είναι καθόλου λίγο!

Επιτέλους! Ο Ούγαρ έρχεται!

O Ταμπακέας καμιά φορά, όταν ψάχνει τα γυαλιά του και τελικά διαπιστώνει ότι τα φοράει, αναστενάζει και λέει «Ου γαρ έρχεται μόνον». Μια μέρα, του ήρθε η ιδέα ότι Ούγαρ είναι ένας Βίκινγκ. Μου έκανε πάσα την ιδέα, γιατί βαριόταν να τη σκιτσάρει, ενώ εγώ, βλέπεις, ήμουν μες στον ενθουσιασμό... Ας μην γκρινιάζω, όμως, γιατί χάρη στον Ούγαρ προέκυψε η Ούμπα, που είναι χοτ και χιτ.

Στο θέμα του τίτλου υπάρχει μια διαφωνία. «Ο Ούγαρ έρχεται μόνον» ή «Ο Ούγαρ έρχεται μόνος»; Έρχεται μόνοΝ, επιμένει ο Ταμπακέας. No problemo.

Ο Ούγαρ έρχεται μόνον, ενώ θα μπορούσε να έρχεται και να φέρνει παραισθησιογόνα μανιτάρια από τα σκοτεινά δάση της πατρίδας του. Αλλά τέτοιος είναι!

Έχω μισοαποφασίσει ότι θα παίξει το ψυχρό φόντο, αλλά φλερτάρω και με την ιδέα της χαρούμενης πρασινάδας μπροστά από το σκοτεινό δάσος της πατρίδας του.

Όχι, μη μου πείτε, θα το βρω μόνη μου.

Η μητριαρχία και πώς τη χάσαμε μέσα απ' τα χέρια μας

 

Άμα δεν βαριόμουνα θα έφτιαχνα κόμικς επικών διαστάσεων με τίτλο «Η μητριαρχία και πώς τη χάσαμε μέσα από τα χέρια μας», αλλά έχουν περάσει δύο χρόνια και είμαι ακόμα στα προσχέδια.

Κεντρική ιδέα

Από καθαρή βλακεία τη χάσαμε και επί χιλιετίες μετανιώνουμε πικρά.

Έρχεται η Ούμπα

Είχε ο Ταμπακέας μια ιδέα για έναν Βίκινγκ που... (δεν αποκαλύπτω ακόμα) και μου έλεγε «Φτιάχτον εσύ, εγώ βαριέμαι». Σημείωσα μερικές μάλλον άχρηστες πληροφορίες για τα κράνη των Βίκινγκς και τα σουτιέν των γυναικών τους και αντί να φτιάξω το σκίτσο του Βίκινγκ που... (δεν αποκαλύπτω ακόμα, αλλά μη φανταστείτε ότι κάνει και τίποτα φοβερό), έφτιαξα το σκίτσο μιας Βίκινγκ, το οποίο δεν ήθελε να μείνει ούτε προσχέδιο ούτε ασπρόμαυρο. Έτσι προέκυψε η Ούμπα, που είναι και warrior και slut.

 

Το στρουμπουλούδι

 

Η Ιζόλα από το Κυότο

Η Κυότο-νο-Ιζόλα (Ιζόλα από το Κυότο) δέσποσε στην ιαπωνική τέχνη κατά τα χρόνια της μετάβασης από την ευγενή εσωστρέφεια στο άνοιγμα στον δυτικό κόσμο. Άφησε πίσω της μνημειώδη έργα, όπως το παραπάνω που επιγράφεται «Αν πιεις σακέ στο τεϊοποτείο του Θανάσιμου Φεγγαριού, χλομό να ξαναπιείς». Έχει ειπωθεί ότι η αρτιότητα των σχεδίων της κάνει πρακτικά αδύνατον να ξεχωρίσει κανείς το προσχέδιο από το τελικό.

Η αστραφτερή και γλυκιά Σάντρα Ρόζα

Απροσκύνητη

Τα απολύτως απαραίτητα

Όταν ήρθε να με δει ο Γιάννος, φίλος και πρόεδρος των Proud Seniors, έφερε μαζί του τα απολύτως απαραίτητα για την ανάρρωσή μου.

Big fat mama

Sophie, we never forget to remember you, when we hear

Some of these days

Κουτί, κουτί, κουτί και τι κουτί κουτί

Η Σαβάνα και ο Βρασίδας είναι ένα ζευγάρι, που θα το χωρίσει μόνον ο θάνατος. Τώρα, από δηλητήριο θα είναι ή από κάποια άλλη «αδιευκρίνιστη» αιτία... αυτό ούτε η Σαβάνα το ξέρει. Το ψάχνει όμως, το ψάχνει θανατηφόρα.

Τους ήρωες βάφτισε ο Δημήτρης Κάσδαγλης,

ο καλλιτέχνης με τις κουκουβάγιες.

Μία δοκιμή θα σε πείσει (αλλά δεν θα μπορέσεις να μας το πεις)

Έφτιαξα ένα ζευγάρι που θα το χωρίσει ένα δυνατό δηλητήριο. Ο Δημήτρης Κάσδαγλης όμως, επειδή βρήκε ότι το υποψήφιο θύμα του μοιάζει, έδωσε τίτλο κι έκανε τη διανομή των ρόλων.

Η δολοφονική κυρία λέγεται Savannah. Στον ρόλο της Savannah η Ιζόλα με περούκα αλά Πομπαντούρ. Στον ρόλο του Vrasidah ο Φοντύ Δημητράκης