Κάτι πολύ παλιά, μολύβια κυρίως

Τα κορονορολό και τα παστέλ

Τα παστέλ των κορονορολών τα είχα πάρει πριν χρόνια και ζαμάνια από ένα μαγαζί με είδη σχεδίου σε μια στοά δίπλα στο τσοντάδικο της Ομόνοιας. Αθώα, νεαρά μου σκιτσογραφάκια, μέχρι γραμμοσύρτες είχε και ρυζόχαρτο ούλτρα βαρύ.

Ο καταστηματάρχης χάρηκε που ξεφορτώθηκε την παλιατζούρα. Το κουτί είναι collector's item. Το ίδιο και ο λεκές, που έγινε επί των ημερών μου, από κάποιο άγνωστο και μυστήριο υλικό και είναι ανάγλυφος. Τα παστέλ όχι μόνον κρατάνε ακόμα, αλλά κάνουν και ωραία ματιέρα. Μην κοιτάτε που εγώ τα χρησιμοποιώ στα κορονορολά.

+

Οι γάτες της αυλής

Συνήθως πλακώνομαι με τη θεία Κροταλία. Αλλά το καλό να λέγεται και πρέπει να το πω. Η αυλή της χρόνια τώρα είναι καταφύγιο για κάθε αδέσποτο γατί της περιοχής. Εκεί βρίσκουν φαγητό (πηγαίνει η θεία στο Μενίδι και φορτώνει στο αυτοκίνητο σακιά με κροκέτες), καθαρό νερό, ζεστές γωνιές για να ξεχειμωνιάσουν και καταφύγιο για να γεννήσουν και να μεγαλώσουν τα μωρά τους. Μια αυλή με ευτυχισμένα γατόπουλα.

Το ευχαριστώ τους είναι η εμπιστοσύνη που της δείχνουν ξαπλωμένα ανάσκελα και το γουργουρητό ευτυχίας, όταν τρίβονται στα πόδια της.

Λεζάντες από μυθιστορήματα που δεν γράφτηκαν ακόμα

Οι απροσδόκητες συνέπειες του ποτού

Φάκελος «Αλκοόλ»

Η περίπτωση της Μαριάννας

Ψυχολό και κοινωνιολό έρευνα επαγγελματικού αποπροσανατολισμού

I'll never forget what's his name

Μια αδιέξοδη ερωτική ιστορία θα στείλει μία καλλιτέχνιδα με ευαισθησίες, μια ορθολογίστρια που της λείπει ένα κουμπί και έναν γκέι με τσιτωμένα ρόλεϊ και σατέν ρόμπα στα κανάλια της μαγευτικής Βενετίας. Ακολουθεί καταδίωξη με γόνδολες και φαγοπότι σε τρατορία.

Όταν τελείωσα αυτό το έπος, με σινική, εκολίνες και ξυλομπογιές, πριν από καμιά δεκαριά χρόνια, έψαξα να βρω έναν επικό τίτλο. Και βρήκα: «Ποτέ δεν θα ξεχάσω τον πώς τον λένε». 

Ύστερα από λίγο ανακάλυψα πως υπάρχει ταινία με αυτόν ακριβώς τον τίτλο «I’ll never forget what’s his name». Αλλά δεν μ’ ένοιαζε, γιατί το κόμικς είναι εσωτερικής κατανάλωσης και αφορά μία καλλιτέχνιδα που της λείπει ένα κουμπί, μία ορθολογίστρια που της λείπει μία βίδα και έναν γκέι με χνουδάτες παντόφλες που μας άφησε χρόνους.

Ολόκληρο το κόμικς

ΚΛΙΚ

Τέτη και Μάρθα

Με τη Μάρθα μου

Κάτι παλιά μου σκίτσα που μ' αρέσουν

«Zipping up my boobs, going back to my roots» Richie Havens altered,
όπως σχολίασε κάποιος φίλος.
ΚΛΙΚ

Ποίηση: Τάσος Λειβαδίτης

Εξώφυλλο κασέτας

Raindogs

ΚΛΙΚ

The piano has been drinking

ΚΛΙΚ

Π Ι Α Ν Ο   Β Υ Θ Ο Υ

Γι' αυτό να μην ανησυχείτε.

Το πιάνο μου κι εγώ

είμαστ' εδώ πολύ καλά,

εκπνέοντας ίσως πότε πότε νότες άσχετες,

αλλά μες στην ασφάλεια πλήρους ναυαγίου

και ιδίως μακριά επιτέλους

από κάθε προοπτική πνιγμού.

Γιάννης Βαρβέρης

Ευτυχείς, λυπημένοι και πότες

ΚΛΙΚ

Εντέλει, πού τα φάγαμε τα χρόνια τα μοιραία;

ΚΛΙΚ

Άμστερνταμ

Στο ξύλινο σπίτι - Het Houten Huys

Βιβλία, βιβλία, βιβλία... από κάποια υπαίθρια αγορά

Είδη σχεδίου και ζωγραφικής στη Rozengracht

Westermarkt 6

«Quel autre pays ou l' on puisse jouir d' une liberte si entiere», 

lettres de Descartes a Balzac, 1631

Τα παράθυρα του Άμστερνταμ

Ξημερώνει Κυριακή...

Το καλύτερο παιχνιδάδικο!

Παλιού τύπου ζαχαροπλαστείο

Γουρουνίτσες σε βιτρίνα αλαντοπωλείου.

Κάθε βδομάδα κι ένας καινούργιος κατάλογος με must see, 

γιατί πρέπει να βάζουμε στόχους. Ύστερα κάνουμε ό,τι μας καπνίσει.

Bagels & Beans, το αγαπημένο μου!