Σκιτσογραφείο «Το τέλειο»

Sketchbook Σεπτέμβριος 2020–Tabakeas on the roof

Αντίδραση του Ταμπακέα για τον Ούγαρ; Τί-πο-τα! Σαν να μην υπήρξε!

«Αφήστε με, καλλιτεχνάκια, εγώ ακολουθώ το όραμά μου. Εσείς σβήστε όπως τ' αστέρια μπροστά στο λαμπερό πρόσωπο του ήλιου».

Τέτοιος είσαι; Ε, να κι εγώ!

O Ταμπακέας καμιά φορά, όταν ψάχνει τα γυαλιά του και τελικά διαπιστώνει ότι τα φοράει, αναστενάζει και λέει «Ου γαρ έρχεται μόνον». Μια μέρα, του ήρθε η ιδέα ότι Ούγαρ είναι ένας Βίκινγκ. Μου έκανε πάσα την ιδέα, γιατί βαριόταν να τη σκιτσάρει, ενώ εγώ, βλέπεις, ήμουν μες στον ενθουσιασμό... Ας μην γκρινιάζω, όμως, γιατί χάρη στον Ούγαρ προέκυψε η Ούμπα, που είναι χοτ και χιτ.

Στο θέμα του τίτλου υπάρχει μια διαφωνία. «Ο Ούγαρ έρχεται μόνον» ή «Ο Ούγαρ έρχεται μόνος»; Έρχεται μόνοΝ, επιμένει ο Ταμπακέας. No problemo.

Ο Ούγαρ έρχεται μόνον, ενώ θα μπορούσε να έρχεται και να φέρνει παραισθησιογόνα μανιτάρια από τα σκοτεινά δάση της πατρίδας του. Αλλά τέτοιος είναι!

Έχω μισοαποφασίσει ότι θα παίξει το ψυχρό φόντο, αλλά φλερτάρω και με την ιδέα της χαρούμενης πρασινάδας μπροστά από το σκοτεινό δάσος της πατρίδας του.

Όχι, μη μου πείτε, θα το βρω μόνη μου.

Φτιάχνεται ο Βίκινγκ που λέγαμε

Είπαμε, η ιδέα είναι του Ταμπακέα. Εγώ εκτελώ μόνον.

Μετά την πυρκαγιά, στον δρόμο και στα μνήματα

Ξέρεις ποιοι είναι αυτοί; Είναι αυτοί που αγόραζαν το μπουκαλάκι το νερό που τους πούλαγαν 5 ευρώ. Πέντε ευρώ, όσα έδιναν για να πάρουν ρεύμα να φορτίσουν το κινητό τους. Είναι αυτοί που έβαλαν μπόλικα ευρώπουλα στην τσέπη κάποιων αετονύχηδων, που έδωσαν το σπίτι τους στις ΜΚΟ για να πάρουν τριπλάσιο νοίκι απ' το κανονικό.

Είναι 13000 άνθρωποι που βρίσκονταν στριμωγμένοι εν μέσω πανδημίας σ' έναν χώρο για 3000. (Μ' αρέσει που κράζαμε την προηγούμενη κυβέρνηση ότι στοίβαξε 6000 ανθρώπους σε χώρο για 3000. Παρντόν, Αλέξη! Η παγκοσμίως πιο γελοία κυβέρνηση τους πολλαπλασίασε με μαθηματική πρόοδο.)

Μετά την πυρκαγιά στο ΚΥΤ της Μόριας, σ' αυτό το κολαστήριο και νεκροταφείο ψυχών, είναι άστεγοι, επί ξύλου κρεμάμενοι και κοιμούνται σε νεκροταφεία, σε υπαίθριους χώρους κλειστών επιχειρήσεων και στις άκρες των δρόμων.

Και ο φασίστας ονειρεύεται ξερονήσια, για άλλη μια φορά. Τι κομμουνιστής, τι πρόσφυγας!

Το να χτυπάς τσακισμένο άνθρωπο είναι μεγάλη ατιμία. Ο κομμουνιστοφάγος Μουσχουντής δεν το καταδέχτηκε ποτέ, γι' αυτό πήγε στην κηδεία του η μισή Θεσσαλονίκη. Ξέρεις δα, η Θεσσαλονίκη, εκεί που προσγειώθηκαν ασυνόδευτα παιδιά, (που, όχι δεν ξέραμε ότι υπήρχαν ασυνοδεύτοι ανήλικοι ανάμεσα σε δεκατρείς χιλιάδες ψυχές) και ξεσηκώθηκαν οι ελληναράδες να βγάλουν χολή και χιούμορ του αισχίστου «πάνες και βρεφικό γάλα».

Ξέρεις, βέβαια, ότι τους πρόσφυγες δεν τους πληρώνουμε εμείς και ότι τις δομές τις επιδοτεί η Ευρωπαϊκή Ένωση, για να ’χει το ακροδεξιό κεφαλάκι της ήσυχο.

Ξέρεις ότι θέλουν να φύγουν, αλλά δεν τους αφήνουμε.

Ξέρεις ότι δεν μπορείς να τους απελάσεις, αλλά βγαίνεις και φωνάζεις «Απέλαση τώρα».

Ναι ρε, απέλαση τώρα σε όλα τα ακροδεξιά κατακάθια, στους ρατσιστές και στους μισάνθρωπους. Μπας και σταματήσει ο εκφασισμός της κοινωνίας και σταματήσουμε κι εμείς να κοκκινίζουμε από ντροπή!

Διαβάστε περισσότερα »

Το χαμογελαστό ψάρι

Ένα μεσημέρι ο ζωγράφος Κώστας Ευαγγελάτος ετοιμαζόταν να φάει ψάρι, ψητό και χαμογελαστό. Το λιμπίστηκα. Ευχαρίστως θα έτρωγα κι εγώ ένα ψαράκι, αλλά ποιος κάθεται να ξελεπιάσει, να καθαρίσει, να ψήσει και μετά να ξεκοκαλίσει; Μπελάς! Μου ερχόταν πιο εύκολο να το σκιτσάρω.

Στη λαϊκή αγορά

Η μητριαρχία και πώς τη χάσαμε μέσα απ' τα χέρια μας

Άμα δεν βαριόμουνα θα έφτιαχνα κόμικς επικών διαστάσεων με τίτλο «Η μητριαρχία και πώς τη χάσαμε μέσα από τα χέρια μας», αλλά έχουν περάσει δύο χρόνια και είμαι ακόμα στα προσχέδια.

Κεντρική ιδέα

Από καθαρή βλακεία τη χάσαμε και επί χιλιετίες μετανιώνουμε πικρά.