Σκιτσογραφείο «Το τέλειο»

Η σκέψη μου είναι σ' εσάς που φεύγετε γι' αλλού. Κρίνα και τριαντάφυλλα στον δρόμο σας. Η καινούργια ζωή να είναι όμορφα φτιαγμένη όπως την οραματίζεται η αγάπη σας για τη ζωή και τις ομορφιές της. Ευχαριστώ για όσα περάσαμε μαζί αυτά τα είκοσι πλούσια χρόνια.

Ο αποχαιρετισμός ας είναι χαρούμενος για να πάει γούρι. Αναστάσιμος και λουλουδιασμένος σαν τη σημερινή μέρα που είναι Λαμπρή και Πρωτομαγιά.

Κάθε αποχωρισμός είναι ένας θάνατος που περιμένει την ανάσταση. Καλή Ανάσταση, καλή αντάμωση!

Εξάψεις, εντριβές και απελπισία

Ο Τάσος και το πρόσωπο που δεν κουράζεσαι ποτέ να κοιτάς

στον Τάσο Μαυράκη

Ο Τάσος είχε σπάνιο χιούμορ. Ήταν φίλος φίλων. Τον γνώρισα πολύ αργά και για πολύ λίγο. Θα ήθελα να τον είχα γνωρίσει καλύτερα.

Ο διάλογος είναι αυτούσιος. Έγινε σε κάποια από τις συναντήσεις μας στο Σουαρέ ντε Βοτανίκ την άνοιξη του 2013. Κι ύστερα έγινε σκίτσο.

Ο Τάσος έφυγε πριν από δύο χρόνια. Πλησιάζοντας το Πάσχα, φέτος, το εκτύπωσα σε 10 αντίτυπα για τους στενούς του φίλους, τα αρίθμησα, τα υπέγραψα και τα σφράγισα πίνοντας καφέ παρέα με τον Σοφικίτη. Ξέρετε, αυτόν που έχει «ένα πρόσωπο που δεν κουράζεσαι ποτέ να κοιτάς» και που το περίμενε με λαχτάρα.

«Ένα πρόσωπο που δεν κουράζεσαι ποτέ να κοιτάς»

Ένα καλοκαίρι ο φίλος μου το Κοσόν έπεσε με τη μηχανή κι έσπασε το πόδι του. Ήμουν όλη τη μέρα στο σπίτι του και του κράταγα συντροφιά. Στο ενδιάμεσο έρχονταν διάφοροι φίλοι για να δουν τι κάνει και μήπως χρειάζεται τίποτα. Μια μέρα ήρθε κι ο Σοφικίτης. Δεν τον γνώριζα. Κάθισε, περάσαμε ευχάριστα κι έφυγε. Το Κοσόν μετά με ρώτησε πώς μου φάνηκε.

— Έχει ένα πρόσωπο που δεν κουράζεσαι ποτέ να κοιτάς, απάντησα μαγεμένη.

Από τη μια που δεν περίμενε ν' ακούσει τέτοια απάντηση, από την άλλη η αναγκαστική ξάπλα κι η κλεισούρα, φέραν αντιδράσεις που δεν περίμενα. Μούτρα και νευράκια. Η ζήλεια κράτησε χρόνια. Και από τότε όταν αναφέρεται στον Σοφικίτη, με κοιτάζει λοξά και συμπληρώνει: «Ξέρεις αυτός που το πρόσωπό του δεν κουράζεσαι ποτέ να κοιτάς».

Όμως ο Τάσος, όπως θα ξέρετε, είχε εντελώς τελείως διαφορετική γνώμη.

Ένα ήσυχο πρωινό στην κεντρική Ευρώπη

Coiffures

Τζατζίκι και μπούκοβο

στη μνήμη ενός ανθρώπου με πολλή εξυπνάδα, χιούμορ, καλοσύνη και αφάνταστη ψυχική δύναμη. Με τον τρόπο ζωής του στήριξε τις επιλογές του και το δικαίωμά του να είναι διαφορετικός. Για μένα δεν υπήρξε ποτέ διαφορετικός. Η Μέροπς ήταν ο καλύτερος φίλος μου. Για τη Μέροπς ο καλύτερος τρόπος να κοιτάς την πάρτη σου ήταν να νοιάζεσαι για τον άλλον.