Izola's world - Comics, cartoons, sketches and fanzines ♥ e-mail: izola.art@gmail.com
Κορονορολό – πες το, αν μπορείς
Επειδή μένουμε σπίτι, καλό είναι να κάνουμε δημιουργικά πράγματα για να μη μας τη βαρέσει η κλεισούρα κι η απομόνωση. Να ζωγραφίζουμε το ρολό του χαρτιού υγείας, για παράδειγμα.
Η ιδέα δεν είναι δική μου. Είναι του Κρις Ρίντελ, που ζωγράφιζε ένα ρολό κάθε μέρα το δωδεκαήμερο πριν από τα Χριστούγεννα. Great artist. Thank you Chris Riddell.
Αυτό, λοιπόν, είναι το πρώτο κορονορολό της σειράς.
Ο γλωσσοδέτης προέκυψε τυχαία. Δοκιμάστε να πείτε κορονορολό. Στοίχημα πως δεν θα τα καταφέρετε με την πρώτη.
Κορονοϊός και κατοικίδια
του Σπύρου Κ. Κρήτα
Καθηγητή Μικροβιολογίας και Λοιμωδών Νοσημάτων των Ζώων
Τμήμα Κτηνιατρικής, Σχολή Επιστημών Υγείας ΑΠΘ
ΚΑΙ
Can humans become infected with the COVID-19 from an animal source?
Τα πνευματικά δικαιώματα; Α, ναι, είναι και αυτά! - η συνέχεια
 |
| Το ορίτζιναλ |
Καλημέρα αγαπημένοι φίλοι.
Μετά από τη χτεσινή μου ανάρτηση, σε λίγες ώρες, οι Rainbow Seniors αφαίρεσαν το σκίτσο μου από το λογότυπό τους και με ανακοίνωσή τους στην ομάδα τους ζήτησαν δημόσια συγγνώμη. Με καθαρές εξηγήσεις και καλή διάθεση λύνονται τα προβλήματα.
Giannos Kanellopoylos Proud Seniors Greece -Ομάδα Υποστήριξης ΛΟΑΤΚΙ Ατόμων Ηλικίας 50 και 'Ανω- Petros Aivazis
Αυτά δημοσιεύτηκαν σήμερα στο φουμπού. Έγιναν διάφορα σχόλια κάτω από τη δική μου ανάρτηση. Κάποιοι φίλοι απόρησαν γιατί δεν με ενόχλησαν οι τελευταίες δύο αράδες πάνω από την υπογραφή και την «πολλή Αγάπη». Γιατί να μ' ενοχλήσουν; Κάθε δημιουργός και επαγγελματίας γνωρίζει τις ελευθερίες της χρήσης του έργου του.
Τα πνευματικά δικαιώματα; Α, ναι, είναι και αυτά!
 |
| Το αρχικό σκίτσο |
 |
| Πώς χρησιμοποιήθηκε |
Πάει λίγος καιρός από τότε που, σε συνεννόηση με τον Γιάννο Κανελλόπουλο που είχε βρει τον τίτλο, ετοίμαζα τις «Πολύχρωμες», μια σειρά σκίτσων εμπνευσμένων από τους Proud Seniors. Τρία σκίτσα από αυτά είχαν σαν κεντρικό χαρακτήρα τον Πέτρο Αϊβάζη. Και μάλιστα, επειδή εκείνη την περίοδο ο Πέτρος έκανε επέμβαση στο γόνατο κι εγώ δεν μπορούσα να πάω να τον δω, του έστειλα μέσω του Γιάννου ηλεκτρονικά τα σκίτσα, για να του δώσω χαρά.
Χτες είδα ένα από τα τρία σκίτσα στο λογότυπο μιας ομάδας ονόματι Greek Rainbow Seniors.
Πέτρο, τα σκίτσα σου τα έστειλα όταν πέρναγες δύσκολα, για να τα δεις και να χαρείς, δηλαδή για αποκλειστικά δική σου προσωπική χρήση. Σε καμία περίπτωση δεν ήταν παραχώρηση χρήσης για οποιοδήποτε σκοπό, εμπορικό ή άλλον. Ο νόμος περί πνευματικών δικαιωμάτων είναι ξεκάθαρος. Τα πνευματικά δικαιώματα των σκίτσων ανήκουν στον δημιουργό, δηλαδή στην προκειμένη περίπτωση σ' εμένα. Δεν επιθυμώ να χρησιμοποιηθούν πουθενά αλλού εκτός από κει που θα αποφασίσω εγώ, ως δημιουργός τους, να τα χρησιμοποιήσω.
Οι Greek Rainbow Seniors και ο Πέτρος δεν σκέφτηκαν καν να με ρωτήσουν αν παραχωρώ την άδειά μου. Γιατί, παιδιά; Γιατί, Πέτρο; Σας δηλώνω ότι χρησιμοποιήσατε στο λογότυπό σας το σκίτσο μου εν αγνοία μου και εξακολουθείτε να το χρησιμοποιείτε χωρίς την άδειά μου. Ως δημιουργός του επιθυμώ να σταματήσετε άμεσα τη χρήση του τώρα και στο μέλλον.
Θεωρώ ότι απευθύνομαι σε φίλους και ότι έστω και τώρα καταλαβαινόμαστε.
Ευχές
Αγαπημένοι φίλοι,
κάποια μέρα του περσινού δύσκολου χειμώνα, ήρθε στο σπίτι η Κική, φίλη, συγγραφέας και αγωνίστρια, φέρνοντας μαζί της του κόσμου τα καλά. Δώρα για μένα, για την Ιζόλα (κάτι εντυπωσιακά στολίδια για τα μαλλιά), μέχρι και παιχνίδια για τα ρυζογαλάκια τα γατιά μου.
Ανάμεσά τους ήταν και μια αφράτη κουβερτούλα, χνουδωτή από τη μια μεριά και σαν βελούδινη από την άλλη. Την αγάπησα αμέσως.
Την έριχνα επάνω μου σαν κάπα και μου χάριζε θαλπωρή και ασφάλεια τις νύχτες στο σχεδιαστήριο ή τυλιγόμουν όταν έπαιρνα κανένα υπνάκι στον καναπέ... Την έλεγα «η κουβέρτα της στοργής». Δεν την αποχωρίστηκα ούτε τον Ιούνιο, που έπρεπε να περάσω κάποιες μέρες στο κρεβάτι. Μου χάριζε σιγουριά και ασφάλεια.
Βέβαια, καλοκαριάτικα δεν σκεπαζόμουν. Θα έβγαζα την μπέμπελη. Ήταν ένα αφράτο μαξιλάρι κι εγώ καθισμένη επάνω του ένιωθα σιγουριά, και με τα σαραντάρια που χτύπαγε στην Αθήνα, όπως καταλαβαίνετε, έβγαζα την μπέμπελη. Αλλά δεν το παραδεχόμουν με τίποτα.
Οι φίλοι είχαν μάθει και την έλεγαν κι εκείνοι «κουβέρτα της στοργής». Όταν κάποια μέρα η κουβέρτα της στοργής πλυμένη και μοσχοβολώντας λεβάντα, μπήκε στο ντουλάπι, ξέραμε όλοι ότι οι ζόρικες μέρες έγιναν παρελθόν.
Αυτή τη μικρή ιστορία σας τη στέλνω μαζί με τις ευχές μου να έχετε πάντα μια κουβέρτα της στοργής και κάμποση κωλοφαρδία, που είναι εξίσου απαραίτητη.
Σας φιλώ με αγάπη
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)